สายไฟใช้ในการส่งพลังงานไฟฟ้า โดยทั่วไปจะเชื่อมต่อแหล่งพลังงานกับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ด้านล่างนี้เป็นลักษณะสำคัญของสายไฟ:
วัสดุตัวนำ : ตัวนำในสายไฟมักทำจากทองแดงหรืออลูมิเนียม ทองแดงมีค่าการนำไฟฟ้าที่ดีกว่า ในขณะที่อะลูมิเนียมมีราคาถูกกว่าและเบากว่า
เกจสายไฟ (AWG) : ความหนาของสายไฟถูกกำหนดโดยพื้นที่หน้าตัดของตัวนำ ซึ่งโดยทั่วไปจะแสดงด้วย AWG (American Wire Gauge) ยิ่งหมายเลข AWG น้อย ลวดก็จะหนาขึ้นและสามารถรับกระแสไฟได้มากเท่านั้น
อัตราแรงดันไฟฟ้า : แรงดันไฟฟ้าที่กำหนดของสายไฟบ่งบอกถึงแรงดันไฟฟ้าสูงสุดที่สามารถส่งได้อย่างปลอดภัย อัตราแรงดันไฟฟ้าทั่วไป ได้แก่ 110V, 220V หรือสูงกว่า
ชั้นฉนวน : สายไฟถูกพันด้วยฉนวนตั้งแต่หนึ่งชั้นขึ้นไปเพื่อป้องกันการรั่วซึมและการลัดวงจร วัสดุฉนวนทั่วไป ได้แก่ พีวีซี ยาง ซิลิโคน ฯลฯ โดยมีความต้านทานความร้อนและการสึกหรอขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมการใช้งาน
ความยาว : ความยาวของสายไฟถูกปรับแต่งตามความต้องการการใช้งาน สายเคเบิลที่ยาวกว่ามักจะมีความต้านทานสูงกว่า ดังนั้นจึงจำเป็นต้องพิจารณาแรงดันไฟฟ้าตกคร่อมด้วย
ความยืดหยุ่น : สายไฟอาจต้องมีความยืดหยุ่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับอุปกรณ์ที่มีการเคลื่อนย้ายบ่อยครั้ง ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับการใช้งาน ความนุ่มนวลและความทนทานของสายเคเบิลถือเป็นสิ่งสำคัญในกรณีเหล่านี้
การป้องกัน : สายไฟบางชนิดมีการป้องกันเพื่อลดสัญญาณรบกวนแม่เหล็กไฟฟ้า (EMI) ซึ่งมีความสำคัญอย่างยิ่งเมื่อจ่ายไฟให้กับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่มีความละเอียดอ่อน
ประเภทปลั๊กและขั้วต่อ : ประเภทของปลั๊กและขั้วต่อที่ปลายทั้งสองด้านของสายไฟจะแตกต่างกันไปตามภูมิภาคและประเภทอุปกรณ์ เช่น ปลั๊กของสหรัฐอเมริกา สหภาพยุโรป และสหราชอาณาจักร
ลักษณะเหล่านี้อาจแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับความต้องการของแอปพลิเคชัน ตัวอย่างเช่น อุปกรณ์กำลังสูงต้องการตัวนำที่หนากว่าและมีฉนวนที่ดีกว่า ในขณะที่สายเคเบิลขนาดเล็กสำหรับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อาจให้ความสำคัญกับความสะดวกและความยืดหยุ่น
